wstał system umocnień odpor- .
I tak prędko po kolei odrywali się od stołu, rzucali nie dokończony obiad,. - Gdy w 1935 roku zmarła nasza matka, przeniosła się do Francji, a ja zostałam z ojcem. To wszystko. A teraz moja kolej. Dla kogo pan pracuje? - Departament Służb Strategicznych - odpowiedział. - To wyspecjalizowana instytucja. Na jego mundurze zauważyła dziwne zestawienie emblematów. Do prawego rękawa miał przyszyte skrzydła z umieszczonymi centralnie literami OS, które, jak dowiedziała się później, oznaczały Oddziały Specjalne. Poniżej naszyte były skrzydła brytyjskich spadochroniarzy. - Komandosi?. Blaski rozrzewnienia, kochał bowiem ojca cał± dusz±.. - Bądźże konsekwentna! Od początku do ko ca twoja wyobraźnia jest zgodna z rzeczywistością. Nie przychodzi ci do głowy, że w tym coś jest? Zamyśliłam się przyglądając mu się niechętnie. Kto wie, czy i tym razem nie ma racji?... - Sądzisz, że były jakieś przesłanki? - spytałam z wahaniem. - Że coś się kłuło w pracowni i ja to dostrzegłam podświadomie? - Oczywiście! A przy tym weź pod uwagę, że rozgłosiłaś to. Może by go wcale nie dusił paskiem, gdybyś mu nie poddała tej myśli, tylko wepchnął pod pociąg? Zwróciłaś jego uwagę na motywy, które właściwie mieli wszyscy. Mordując faceta na terenie pracowni zyskiwał prawie stuprocentową bezkarność, zważywszy nadmiar podejrzanych! - Czyli dajesz mi do zrozumienia, że ja tu jestem najbardziej winna! Dziękuję ci bardzo za tę pociechę. - Już się rozpędziłem, żeby cię pocieszać. Denerwujesz mnie, zraziłaś sobie prokuratora. - O nie, mój drogi! - powiedziałam stanowczo. - Nic z tego. Nawet dla stu prokuratorów nie zmienisz mi charakteru. Nie byłam świnią, nie jestem i nie będę! Gdybym w tej chwili wiedziała, kto jest prawdziwym zabójcą, poszłabym do niego i namawiała, żeby się sam przyznał. Nie leciałabym z jęzorem do władz śledczych!. - Żenisz się przecież, to tego szczę¶cia będziesz mógł używać aż do obrzydzenia..